روز یکشنبه رسید.شاید توی این یک هفته فکر می کردم این روز خیلی دور از ماست و قرار نیست به این زودی برسه .برای هر دومون روز پر استرسی بود .عمه شب قبل زنگ زده بود و ما رو دعوت کرد ولی نگفت به چه مناسبت .بابا و مامان هم قبول کردن ولی چهره ی ما مشخص بود مضطربیم .مامان هم اینو خوب متوجه شد پرسید:خبری شده؟ من:نه. مامان: پس چرا اینجوری می کنید؟ رزا: چه جوری؟ مامان:از صبح حواسم بهتون هست مدام این طرف واون طرف می رید چهرتون نشون می ده از یه موضوعی می ترسید اصلا اروم و قرار ندارید.چرا؟ من:نمی دونم. مامان طوری نگاهم کرد که از حرفم پشیمون شدم مامان:نمی خواید بگید لازم نیست دروغ بگید. رزا: تو رو خدا ناراحت نشید امشب همه چیز و متوجه می شید .مامان هم دیگه هیچی نگفت.

عمه ساعت 8 دعوتمون کرد برای شام .ساعت نزدیکای 7:15 بود که بابا گفت اماده شید .در اون لحظه به تنها چیزی که فکر می کردم عکس والعمل بابا بعد از شنیدن این موضوع بود .نمی دونستم عمه می تونه متقاعدش کنه یا نه به رزا گفتم:فکر کنم وقتی عمه بهشون بگه ،بابا اون لحظه چشماش تا اخرین حد باز می کنه و می گه بیتا و رزا؟ رزا:منم همین فکر رو می کنم .هر دومون خندمون گرفت.لباسامونو پوشیدیم و روی تخت نشستیم.توی فکر بودیم که مامان با فریاد گفت:زود باشید دخترا دیر شد .توی ماشین و هم نمی تونسیم بی تفاوت باشیم و دستام اشکارا می لرزید .از طرفی نگران بودیم که بعد از این موضوع بابا درمورد ما چی فکر می کنه ،شاید فکر کنه ما می خواستیم اونو کوچیک کنیم از این فکر پشتم می لرزید از طرفی نگران بودیم که بابا موافقت نکنه . توی همین حین گوشی رزا زنگ خورد .بعد از کمی صحبت کردن ،خداحافظی کرد .مامان:کی بود؟ رزا:سحر بود می گفت چرا دیر کردید مامان:هنوز که یه ربع مونده تا هشت ، اونجا کسی منتظرمونه؟ من که هول شده بودم گفتم: ما از کجا بدونیم دوباره مامان طوری نگام کرد که یعنی "خودتی" سرم و پایین انداختم. اهسته از رزا پرسیدم سحر چی گفت؟ رزا:گفت چرا اینقدر دیر کردید الان اونا می رسن انگار عمه گفته باید ما زودتر اونجا باشیم . تا موقعی که به خونه ی عمه رسیدیم فقط دعا می کردم که امشب با خوبی و خوشی تموم بشه . وقتی رسیدیم هنوز نیومده بودن.بعد سلام واحوال پرسی با عمه و عمو محسن سریع به اتاق سحر رفتیم. سحر:اخه شما فکر نکردید اگه اونا زودتر برسن چقدر بد می شه من:خب ما چیکار کنیم ؟ سحر: به هر حال .مواظب باشید قرار اینه مهمونی اشتی کنون باشه بعد خود مامان مطرح می کنه که مثلا حالا که کدورتها برطرف شده دوباره یه وقتی رو دایی تعیین کنه که بیان خواستگاری. شما هم باید طوری نشون بدید که هیچی از این موضوع نمی دونید رزا:ولی اخه من به مامان گفتم که قرار امشب یه اتفاقی بیفته ،قبل از اونم خود مامان از حرکاتمون فهمیده بود که یه خبراییه سحر:وای شما چیکار کردید؟ من:ما از کجا می دونستیم شما که با ما هماهنگ نکرده بودید. سحر: یه لحظه صبر کنید به مامان بگم چه گندی بالا اوردید. بعد عمه رو صدا کرد .عمه:باباتون که نفهمید؟ من:نه فکر نکنم عمه:حالا مهم نیست من خودم به نسرین می گم که اون چیزی نگه شما نگران نباشید. بعد از مکث کوتاهی گفت:شما می خوایید این جوری جلوی همه بیایین؟ من و رزا با هم گفتیم:چه جوری؟ عمه: قیافه تون مشخصه که چقدر ترسیدید.به خودتون مسلط باشید .با این اضطرابی که دارید باباتون متوجه می شه که اینا از قبل هماهنگ شده .می خوایید همه چیزو خراب کنید؟ اینو گفت و رفت.

من:خیلی معلومه؟ سحر:خیلی .بلندشید صورتتون و بشورید ،یکم اروم باشید. دایی که قرار نیست بفهمه. با خانواده ی جعفری هم هماهنگ کردیم. رزا:یهو بگو ابرومون همه جا رفته دیگه. من:فقط بابای خودمون غریبه بود؟ سحر:اون هم متوجه می شه، ولی بعد. توی همین موقع زنگ در خورد سحر:اروم باشید قرار نیست اتفاق خاصی بیفته شما فکر کنید قرار دوتا دوست قدیمی با هم اشتی کنن همین. اصلا به اون موضوع فکر نکنید اصلا ممکنه امشب وقت نشه در مورد این مسئله صحبت بشه. حالا هم بلند شید بریم توی سالن. وقتی به اخرین پله رسیدیم. خانواده ی جعفری وارد سالن شدن .من که فقط داشتم بابا رو نگاه می کردم.خیلی تعجب کرده بود سعی کرد به روی خودش نیاره .به کامران و هومن دست دادو با اقای جعفری روبوسی ساختگی کرد ولی اقای جعفری خیلی صمیمی برخورد می کرد .سحر:بابا اقلا طوری نگاه کنید که انگار تعجب کردید.انقدر شل نایستید. کتی اومد و بهمون سلام کرد ما مجبور بودیم که سرد باهاش برخورد کنیم .وقتی چشمم به کامران افتاد داشت زیرچشمی نگاهم می کرد وقتی متوجه ی نگاه من شد لبخند زد ولی بعد جدی شد .ما کنار مامان و سحر نشسته بودیم .مامان:نمی دونم چی بهتون بگم حالا منو باباتون باید اخرین نفر باشیم که می فهمیم. من:تو رو خدا ما رو ببخشید .همه اینا اتفاقی شد .به خدا ما هم نمی خواستیم این جوری بشه. بریم خونه همه چیزو توضیح می دیم مامان:همه چیزو عمه تون گفت. من:یعنی از وقتی که کتی رو دیدیم مامان با تعجب ولی اهسته گفت:مگه کتی رو هم دیده بودید؟ بابای بیچارتون رو بگو که همش فکر شما بود بعد شما... من:الهی قربونتون برم همه چیز و توضیح می دم بعد خودتون بهمون حق می دید .مطمئنم . مامان دیگه هیچ حرفی نزد .عمه رو به اقای جعفری گفت:خیلی خیلی خوش اومدید اقای جعفری:ممنون هم برای دعوتتون و هم برای اینکه یه فرصت بوجود اوردید که من دوباره بهترین دوستمو ببینم. بابا لبخند ساختگی زد و گفت: لطف داری بعد به منو رزا نگاه کرد توی نگاهش می تونستم بخونم که نگران ماست برای اینکه متوجه بشه که ما اصلا ناراحت نیستیم بهش لبخند زدم . اقا محسن: راستش قصد مهین از اینکه همه الان دور هم هستیم اینه که دوتا دوست قدیمی دوباره دوستیشونو از سر بگیرن. عمه: من حرفای اقا حجت و گوش دادم ،حرفهای این دوتا جوون رو هم گوش دادم واشاره به کامران و هومن کرد . ادامه داد:با منصور هم که قبلا حرف زده بودم و علت ناراحتیشو می دونستم. بین همه ی حرفا یه سوءتفاهماتی هست که اونم بخاطر برداشتهایی اشتباهی که هر کس از این مسئله داشته. حالا اقا حجت همه ی ماجرا رو برامون تعریف می کنه. اقای جعفری:همتون می دونید که منو منصور چقدر با هم صمیمی بودیم و البته هستیم اون مثل برادر منه بعد رو به بابا ادامه داد:یادته منصور هر کس ما رو برای اولین بار می دید فکر می کرد که با هم برادریم و واقعیت هم همین بود.من نمی خوام که دوستیمون بخاطر برداشتهای اشتباه به هم بخوره برخلاف انتظار همه، بابا هیچی نگفت و فقط گوش می داد. اقای جعفری گفت: منصور جون من خودم دخترای گلتو به کامران و هومن پیشنهاد دادم چون می دونستم بهترازاونا پیدا نمی کنن. بابا که تا به حال ساکت بود گفت: لطف داری اقای جعفری: تعارف نمی کنم. هر چی هست واقعیته. اون روز خواستگاری ما از رفتار بیتا خانوم گل یک خورده رنجیدیم. بهمون حق بدید چون دلیلشو نمی دونستیم . بعد شروع کرد به تعریف ماجرا . اقای جعفری درست حرفایی رو می زد که کامران به من گفته بود و هومن می خواست به رزا بگه .سر بلند کردم وبه کامران نگاه کردم که داشت به حرفای باباش گوش می داد. در اخر اقای جعفری گفت: بیتا و رزا همیشه برای ما عزیزن چه بیتا عروس کامران بشه و چه رزا عروس هومن .از این حرفش من و رزا سرمونو پایین انداختیم. بابا: چرا وقتی بیتا و رزا ایران بودن با خودم صحبت نکردی؟ اقای جعفری: واقعیتش کامران وهومن اجازه ندادن حالا دلیلشم باید از خودشون بپرسید. همه به کامران وهومن نگاه کردن که کامران لب باز کرد و گفت: ما فکر کردیم که بیتا خانوم و رزا خانوم می خوان از ما دور باشن شاید دیگه نمی خوان ما رو ببینن برای همین نخواستیم بابا با شما صحبت کنن چون فکر می کردیم که اونا ما رو فراموش کردن ،شاید اینجوری برای همه بهتر بود. بابا: پس الان چطور متوجه شدید که اونا ،شما رو فراموش نکردن کامران دیگه نمی دونست چی بگه اخه برای جواب دادن به این سوال باید موضوع ارتباط ما رو با کتی می گفت ،ولی قرار بود در این مورد کسی چیزی ندونه. با پرسیدن سوال بابا همه به جز عمو محسن که از این موضوع خبر نداشت هول شدیم و منتظر به کامران نگاه می کردیم.هومن که تا اون موقع ساکت بود گفت: اخه ما به طور خیلی اتفاقی بیتا و رزا رو دیدیم فکر کنم خودشونم متوجه نشدن. اول خواستیم بریم جلو و باهاشو صحبت کنیم ولی بعد پشیمون شدیم. کامران ادامه داد: بعد از اون با بابا صحبت کردیم وگفتیم که یه فرصت می خواییم که باهاشون صحبت کنیم. بعد بابا با کمک مهین خانوم این مهمونی رو ترتیب دادن و الانم که ما اینجاییم. بابا دیگه سوالی نکرد .اقا محسن از بابا و اقای جعفری خواست که همدیگه روببوسن .بابا راضی به نظر می رسید بخاطر همین با رضایت کامل حرف عمو محسن و عملی کرد. منو رزا هم یه نگاه به اونا کردیم با سرازشون تشکر کردیم اونا هم لبخند زدند.بعد از اقای جعفری ،کامران و هومن بلند شدن و از بابا معذرت خواهی کردن .بابا هم اونا رو بوسید.

با کمک همدیگه میز شام و چیدیم. خیلی خوشحال بودیم که اون شب به خوشی تموم شد. موقع خداحافظی اقای جعفری رو به بابا گفت: خب کی برای خواستگاری بیاییم ؟ بابا :اگه چند روزی رو به ما فرصت بدید خیلی خوب می شه اقای جعفری: حتما ، پس خودت خبرم کن. به کامران و هومن که توی ماشین بودن نگاه کردیم که هر دوشون برامون دست تکون دادن .ما هم متقابلاً جوابشونو دادیم.

وقتی رسیدیم خونه همون شب همه ی جریان و برای مامان تعریف کردیم .اونم بهمون حق داد ولی از این ناراحت بود که چرا زودتر بهش نگفتیم.فردا شب هم بابا باهامون صحبت کرد.ما هم گفتیم که اگه شما راضی باشید ما هم حرفی نداریم وبرای همین بابا یه روز و برای خواستگاری معیین کرد